Inmiddels zijn er meer verhalen van Giraf en zijn vrienden en dat is natuurlijk superleuk, hoera! Maar het begon ooit allemaal met een giraf, die niet kon slapen… Voordat we dit prentenboek schreven was er geen Giraf op een eiland.
Geen drie geweldige vrienden voor Giraf. 

Gelukkig kregen we op een dag een idee voor een verhaal over slapen gaan, want met naar bed gaan en moeilijk in slaap vallen hebben we ruimschoots ervaring als ouders van onvermoeibare kinderen. 

Naar bed gaan bij ons thuis was altijd een heel ritueel: pyjama aan, haren kammen (vlecht in je haar als je niet van klitten houdt), tanden poetsen, handen wassen en natuurlijk een boekje uitzoeken. En dan heerlijk voorgelezen worden, lekker in je bed, onder de dekentjes. En daarna? Daarna natuurlijk heerlijk slapen.

Natuurlijk…

Het zijn schatten, die kinderen van ons, echt waar. Maar wat hebben we veel nachten van die heen en weer wandelaars gehad. In bed. Uit bed. In bed. Uit bed. Tikje vermoeiend.
Maar we begrepen de heen en weer wandelaars altijd goed. Want er was elke keer écht een goede reden: er was een piep hier, een kraak daar, een gek vogelgeluid, een harde bons (eng) of juist een heel zachte (nog enger!) En dat klonk natuurlijk als: een groot monster, een gevaarlijke inbreker, een vals spook, een wild dier, een woest beest, een gribbelig griebeldiertje en als nog veel en veel meer.
En het is ook zo; geluiden klinken in het donker, in je bed echt heel anders dan overdag, wanneer je kamer gevuld is met zonneschijn.
Dat begrijpen we volkomen. We begrepen het zó goed dat we er graag een boek over wilden schrijven.

een groot monster, een vals spook, een wild dier,
een woest beest en een gribbelig griebeldiertje’

Zo ontstond Giraf. Heerlijk op een eiland. Met drie geweldige vrienden.En elk van die vrienden heeft belangrijke eigenschappen, die we herkennen in onze kinderen, of van onszelf en van alle kinderen en ouders, die we ontmoet hebben, want wat hebben we toch allemaal leuke kinderen.
We schreven over Giraf, die in zijn vuurtoren woont en in de nacht enge geluiden hoort. Geluiden, die hij niet kent, waar hij bang van wordt. Geluiden waardoor hij niet meer durft te slapen.
Zebra vertelt hem, de volgende dag, dat hij maar gewoon hard moet zingen (slechte suggestie van één van onze dochters aan haar zusje).
En Krook zegt dat het geheid monsters zijn geweest (een nóg veel slechtere suggestie van onze zoon tegen datzelfde zusje).
Gelukkig heeft Olifant (de wijste van het stel) een ander idee over wat er ’s nachts te horen is. Hij neemt Giraf mee op een tocht door de nacht. Hier ontdekt Giraf dat de geluiden in de nacht helemaal niet eng zijn en kan hij eindelijk heerlijk slapen.
Voorin tekenden we het eiland overdag, achterin het eiland bij nacht. We wisten toen nog niet dat Giraf veel meer avonturen zou beleven. Dat hij naar school zou gaan, feest zou vieren, de krookeritis zou krijgen, toen was het alleen nog maar één verhaal over een nacht vol sterren en alles wat de nacht dan laat horen.
Dat de boeken van Giraf zoveel gelezen zouden worden, daarvan durfden we toen nauwelijks te dromen. Gelukkig kunnen we, net als Giraf, daar nu wel heerlijk van dromen. Wie weet droom jij, na het lezen van Giraf gaat slapen, ook wel heerlijk. Want laten we wel wezen, het is eigenlijk gewoon een slaapverwekkend boek. Gaaaaaaaaap…

Blog over het eerste prentenboek van Giraf