Giraf en de Krookeritis

Thema ziek zijn kleuters

Giraf vindt Krook op de steiger bij zijn strandhut. Krook ligt zich te vervelen, weet moet hij vandaag doen… Giraf schrikt: Krook is vast ziek! Krook is verrast van dit idee: ziek? Maar Krook is natuurlijk wel helemaal Krook. Het idee heerlijk verwend te worden door zijn goede vriend trekt hem enorm. Dus gaat hij ervoor en laat zich in de watten leggen. Met leuke verhaaltjes en lekkere koekjes.

Wij vinden dit zelf een heerlijk boek. Want het gaat over het thema ziek zijn, maar dan zonder dat vervelende stukje waarin je echt misselijk bent, of je koortsig of hangerig voelt. Dit is juist een boek over het allerleukste kantje van ziek zijn: die paar dagen dat je eigenlijk al bijna beter bent, maar je nog wat uitziekt. Een filmpje kan weer aan en je lust weer een koekje of een warme chocomelk. Je kunt weer wat lachen en grappen maken. Pannekoeken passen nu opeens weer in je buik. Of wat dacht je van taart? “Mjam,” zou Krook zeggen.

Tanden op elkaar, Krook

We weten nog goed dat we werden aangesproken door een mevrouw (ze heeft nooit haar naam verteld). Ze had Giraf en de krookeritis stevig geklemd onder haar arm. Of we het prentenboek ziek zijn aan haar wilde uitleggen. Ze had het nu meerdere keren aan haar kleinkinderen voorgelezen, maar echt, ze snapte het niet. Krook was niet ziek, echt niet! Hij deed maar alsof. En toch, toch wordt hij op het eind van het boek er niet voor gestraft! Hij doet iets wat niet mag, hij jokt. We schrokken eerlijk gezegd best een beetje van de toon waarop het gesprek liep. Het was duidelijk dat het boek haar hart niet had veroverd. 

‘Dit is juist een boek over
het allerleukste kantje van ziek zijn’.

‘En jullie laten hem er gewoon mee wegkomen!’ zei de dame. ‘In mijn tijd,’ vervolgde ze, ‘werkte je gewoon door. Een wondje, hoofdpijn of griep? Geen getreuzel, gewoon aanpakken en doorgaan. Zo waren we opgevoed. Gezonde Hollandse jongens en meiden. Geen geklaag maar tanden op elkaar en sterk zijn.’

De kunst van je tanden los laten

Ik (Marie-Louise) knikte. ‘Ik weet het, mijn oma was precies zo. Ze was nooit ziek, zwak of misselijk. Ze werkte hard en zorgde voor alles en iedereen. Ik begrijp u volkomen.’ Maar ik legde haar ook uit dat we het wel met opzet zo geschreven hadden. ‘Want ik weet dat iedereen toen heel, heel hard werkte. En nu nog steeds. Dat er veel mensen zijn die doorgaan, omdat het moet. Omdat er zoveel mensen op ze rekenen. Maar willen we dat? Willen we altijd doorgaan? Of willen we soms ook gewoon vertroeteld worden? En is geven soms niet veel makkelijker dan kunnen ontvangen? Ik weet dat ik daar zelf vaak last van heb. En is dat niet iets dat we onze kinderen en kleinkinderen willen meegeven? Dat het niet alleen hard werken is, maar dat het af en toe ook gewoon alleen maar genieten mag zijn. Dat het geen jokken is, maar een vriendschappelijk spel, waarin Krook voelt wat hij nodig heet en Giraf daarvan leert.

En dat verwend worden en je laten verwennen best een kunst is, die we zelf ook meer mogen leren en waarderen?’ De dame dacht even na. We verwachtten nu een heel verhaal dat het toch echt van de gekke was met die Krook, maar tot onze grote verrassing gaf de dame ons gelijk. Ze gaf aan zelf ook graag verwend te willen worden. We moesten er alledrie opeens om lachen. Wat de krookeritis, prentenboek ziek zijn, niet allemaal veroorzaakt… Verwend worden dat wilde Krook. En die dame. En… wie niet?

Kinderboekenblog over Giraf en de Krookeritis: Thema ziek zijn kleuters